Category: Sekcja filmowa (page 1 of 8)

„Teresa Gierzyńska. Nastroje”

Wernisaż wystawy Teresa Gierzyńska. Nastroje

Zestawione zostały ze sobą 2 cykle: O niej, serię, którą Gierzyńska zaczęła w 1979 toku i cykl Czarne, białe i zielone, rozpoczęty w 1984; obydwa cykle mają kontynuację do dziś.

Dominantą w tych dwóch cyklach jest nastrój, taki przynajmniej był zamiar artystki-opisać fotograficznie nastroje, które odbieramy patrząc na zmieniający się cyklicznie pejzaż: euforie, lęki, oczekiwania, ekstazy, depresje, bowiem jesteśmy małą cząstką wielkiej i potężnej przyrody.

Technika wykonania wszystkich zdjęć była prosta: czarno-biały negatyw i osobista praca Gierzyńskiej w ciemni, przy powiększalniku, a po wywołaniu bromów jeszcze dalsza-z barwnikami, kredkami, stemplami. Czasami nożyczkami. Na własne potrzeby artystka zerwała z powszechnym „nobliwym” stosunkiem do odbitki fotograficznej. Raczej był to kawałek naświetlonego papieru do dalszej (nierzadko brutalnej) obróbki. Gierzyńska nie widziała też (jako absolwentka ASP) sensu produkowania nakładów i wyliczania odbitek.

 Z zasady każde z powiększeń jest unikatem; nawet, kiedy były 2-3 powiększenia tego samego motywu to w wyniku ingerencji (czasami jeszcze w fazie wykonywania  zdjęcia) znacznie się od siebie różniły.

Wprowadzenie koloru do naświetlonych czarno-białych powiększeń było próbą oswajania się z kolorem w  fotografii; wbrew pozorom  nie jest to prosta sprawa. Przy okazji został uzyskany poszukiwany efekt – dodawał tajemniczości i niepokoju w kadrach lasu czy pola.

Podczas otwarcia wystawy odbędzie się spotkanie autorskie z artystką, które poprowadzi Małgorzata Czyńska, autorka m.in. wywiadu-rzeki z Edwardem Dwurnikiem Moje królestwo

EKSPOZYCJA:

10-21.10.2017

WTOREK-PIĄTEK 10:00-17:00

SOBOTA 12:00-17:00

GALERIA FARBIARNIA, UL. POMORSKA 68A/1

WSTĘP WOLNY

 

 

Aruna Canevascini „Villa Argentina”

Prace te są fotograficznym studium mojej relacji z matką w przestrzeni naszego rodzinnego domu na południu Szwajcarii. Moja matka jest irańską artystką. Swoje dzieciństwo spędziła w Teheranie będąc izolowanym dzieckiem. Ten schemat w pewnym sensie powtarza w swym dorosłym życiu. Dorastając w Szwajcarii, kultura irańska była dla mnie czymś w rodzaju odległego echa. Prace przedstawiają dom Villa Argentina jako tło zarówno dla jej poetyckiego uniwersum jak i obiektów, które w nim zaaranżowałam na potrzeby sesji. W tej twórczej samotności „na dwoje”, prace podejmują temat zacisza domowego, związków z kobiecością oraz migracji.

Wszystkie zdjęcia zrobione zostały aparatem średnioformatowym przy świetle zastanym.

Eric Schuett „Village Queens”

W dawnych czasach tradycyjne stroje ludowe były powszechnym elementem życia w wielu regionach Niemiec. Różne rodzaje takich ubiorów były w użyciu codziennym lub stanowiły sposób podkreślania wyjątkowych okazji takich jak śluby, święta kościelne, czy pogrzeby. W roku 2008 rozpocząłem prace nad projektem mającym na celu portretowe przedstawienie starszych kobiet w ich tradycyjnych strojach ludowych, noszonych na co dzień w domu lub przy wyjątkowych okazjach. Podróżowałem w tym celu do wiejskich regionów Niemiec i Alzacji robiąc im zdjęcia oraz przeprowadzając z nimi wywiady. W ciągu najbliższych kilku lat te tradycyjne stroje zupełnie znikną z codziennego życia, stając się jedynie atrakcją folkowych klubów oraz eksponatami muzeów.

Shuwei Liu „Childhood Revisited”

‚Childhood is a human water, a water which comes out of the shadows. This childhood, in the mists and glimmers, this life in the slowness of limbo gives us a certain layer of birth…’

—Gaston Bachelard

„Dzieciństwo nie jest w nas rzeczą, która umiera lub wysusza się dopełniwszy swego cyklu, nie jest ono wspomnieniem, lecz najżywotniejszym skarbem, który ciągle wzbogaca nas na przekór nam samym.”

—Franz Hellens

W swoich scenach i przedstawieniach dzieciństwa, mam nadzieję przybliżyć się i uchwycić możliwie wyraźnie nas samych w naszym otoczeniu. Pracami tymi staram się na nowo poznać i odkryć przeszłość. Na dalekiej północnej chińskiej prowincji, skala w jakiej zachodzą zmiany (i jest niszczona przyroda) jest nieco mniejsza niż gdziekolwiek indziej. Dzięki temu łatwiej jest znaleźć swoisty kod, czy też ciągłość relacji pomiędzy naturą, a człowiekiem.

—Shuwei Liu

Vintage Grand Prix 2018

Wszystkie nadesłane projekty oceniało międzynarodowe Jury w składzie:Maria Teresa Salvati, Katarzyna Gębarowska, Paweł Żak i Adam Mazur.

Pierwszą nagrodę w konkursie Vintage Grand Prix 2018 zdobyła Paulina Ząbek za projekt pt. „Próżnia”.

„Próżnia” to seria fotografii opowiadających o chorobie Alzheimera, wykonanych w technice mokrego kolodionu. Ukazuje w sposób symboliczny wpływ, jaki choroba ta wywiera na człowieka, jego ciało, sposób postrzegania siebie i otoczenia. Porusza między innymi problematykę pamięci, upływu czasu jak również relacji rodzinnych. Inspiracją do jej stworzenia była babcia autorki, od lat wielu lat zmagająca się z tą niezwykle ciężką chorobą.

 

Laureatem drugiej nagrody jest Piotr Rosiński z projektem „Entropia, synergia, pustka”.

Projekt „Entropia, inercja, pustka” to seria fotografii wykonanych w technice cyjanotypii barwionej w formacie 30×30 cm, prezentujących estetyczną wizję świata autora. Są indywidualną wypowiedzią na temat ludzi i ich otoczenia. We wszystkich pracach do głosu dochodzi specyficzne poczucie wyobcowania i osamotnienia, a zarazem wyjątkowa umiejętność interpretowania otaczającej autora rzeczywistości. Przemijanie, tęsknota, niepokój, rozpad-entropia, bierność-inercja oraz pustka to odczucia wpisane w prezentowane prace, do których nazwania autor nas prowokuje.

 

Zdobywcą trzeciego miejsca jest Arianna Ancona z projektem „La Quarta Sponda”.

Projekt „Czwarte Wybrzeże” ukazuje dramat tysięcy Libijczyków deportowanych w roku 1911 na wyspę Tremiti podczas wojny włosko-tureckiej. Zniewoleni na skalnym czubku półwyspu, przymusowi migranci wystawieni na ostry wiatr, cierpieli głód, niedolę i umierali w ciężkich warunkach z powodu chorób oraz tęsknoty za swoją ojczyzną. To właśnie ta niewola, deportacje oraz masakra ludności libijskiej na włoskich wyspach podczas tamtej wojny były pretekstami dla serii międzynarodowych ataków terrorystycznych w przeciągu ostatnich 50 lat europejskiej i śródziemnomorskiej historii. Nierówne i postrzępione krajobrazy wysp widoczne na fotografiach są metaforą wieku naznaczonego polityczną stabilnością o wątpliwej proweniencji.

Dokumenty i gazety, które autorka odnalazła w archiwach oraz materiały zakupione przez internet zaistniały jako symbole reinterpretujące tamte miejsca i jako takie w procesie zmiany kolorystyki, stały się częścią jej projektu. Skany materiałów z archiwów są drukowane i barwione zielenią po to, by uczcić pamięć i oddać szacunek libijskim tradycjom.

„Czwarte Wybrzeże” było faszystowskim określeniem północnoafrykańskich kolonii. Dziś to ziemia obiecana, idealistyczny miraż dalekich krain i Morza Śródziemnego.

Jedna jest droga prowadząca na „Czwarte Wybrzeże”: to droga nadziei na lepszą przyszłość.

 

Ze względu na wysoki poziom nadesłanych prac Jury zadecydowało o przyznaniu dwóch wyróżnień:

Łukasz Szamałek „Najgłębsze rzeki płyną cicho”

 

Maciek Iwaniszewski „Strefa tranzytowa”

 

Przyznana została również Nagroda Specjalna za wybitne osiągnięcia Markowi Noniewiczowi – projekt „This is not Still Life”.

Gratulujemy!

Już 12 października zapraszamy na IV Vintage Photo Festiwal, gdzie będzie można zapoznać się z projektami laureatów konkursu.

Miejsce: Dom Towarowy „Jedynak”, ul. Gdańska 15

 

Older posts

© 2018

Theme by Anders NorenUp ↑